Most

Most Galata w Turcji jest nie tylko jednym z najbardziej znanych w tym państwie miejsc, ale ma też znaczenie symboliczne. Łączy egzotykę Turcji ze współczesnym zachodnim światem, tradycję i nowoczesność, ludzi biednych i bogatych, muzułmanów i ateistów.
Galerie handlowe, rybołówstwo, kawiarnie, mali sprzedawcy, mnóstwo turystów - ale też złodzieje, bieda i ubóstwo - to wszystko, czym "żyje" most Galata.
Autor w tym reportażu rozmawia z mieszkańcami: tragarzem, parą emerytów, handlarzem wkładkami do butów, chłopcem sprzedającym papierosy, młodą dziewczyną zajmującą się rozprowadzaniem losów, handlarzem książkami. Te rozmowy ukazują czytelnikowi codzienność mieszkańców Stambułu, ich troski i marzenia.

"Most" liczy sobie sześć rozdziałów, które są dość długie (poza ostatnim: najkrótszym). Pierwszy rozdział był interesujący i jeszcze bardziej "wzmożył mój apetyt" na ten reportaż. Niestety wraz z drugim rozdziałem wkradło się znużenie, co znacznie spowolniło czytanie. Dopiero około strony 50tej [III rozdział] książka zaciekawiła mnie bardziej. Spora w tym zasługa opisów dotyczących historii pierwszych Ormian (sięgającej XIV-XV wieku), historycznych wydarzeń w XV-XVII wiecznej Turcji oraz historii samego mostu i jego licznych przeróbek na przestrzeni kilkudziesięciu lat.

Książkę czytałam z zainteresowaniem głównie od jej drugiej połowy. Niektóre fragmenty nie wzbudzały zainteresowania i za to nieco obniżam ogólną ocenę. Mimo to sądzę, że warto zapoznać się z tym reportażem.

Data przeczytania: 18-01-2015 (od: 20-12-2014)

Ocena 

LC            Goodreads            nakanapie.pl            booklikes.com

4/10          2/5                         4/10                         2/5

Prince - The Glory Years (książka + film)

Krótka książka (będąca dodatkiem do filmu dokumentalnego "The Glory Years", ukazującego najlepsze lata kariery Prince'a), jest niezła dzięki fotografiom oraz informacjom, których w filmie nie ujęto - jak chociażby w ogóle nie wspomniany konflikt Prince'a z wytwórnią płytową, zmianę scenicznego imienia oraz płyty powstałe po roku dwutysięcznym.

Materiał filmowy ukazał mi kilka interesujących rzeczy, których do tej pory nie znałam. Niektóre z nich okazały się dla mnie sporym zaskoczeniem.
Nie ma tu wypowiedzi samego Prince'a (dokument nie został autoryzowany przez niego). Za to znajdują się wypowiedzi ludzi, którzy współpracowali z nim w najlepszych latach jego twórczości. Dzięki tym wypowiedziom możemy przejść całą artystyczna drogę Prince'a - począwszy od jego debiutanckiej płyty, poprzez przełomową ścieżkę dźwiękową do filmu "Purpurowy deszcz" ("Purple Rain"), skończywszy na płytach "Lovesexy" i "Batman".
Fajnym elementem płyty są dodatki: anegdoty o samym muzyku, a także quiz dotyczący jego osoby.
Plusem filmu jest omówienie każdego ważniejszego utworu Prince'a wraz z towarzyszącym teledyskiem, bądź fragmentem koncertu.

Książkę oceniam jako niezłą. Plusem jest dobry papier, dobrej jakości barwne fotografie i sporo tekstu (jak na 20 stron).
Film dokumentalny oceniam jako dobry. Pozwolił mi powrócić do jednego z moich ulubionych okresów muzycznych - lat 80-tych, nie tylko dzięki osobie Prince'a, ale też z racji przytoczonych tu innych artystów, z którymi Prince współpracował.

Data przeczytania: 11-01-2015 (od: 11-01-2015)

LC            nakanapie.pl            booklikes.com

6/10           6/10                          3/5

O kurze, która opuściła podwórze

Sądząc po okładce, tytule i opisie książka ta jest zwyczajną bajeczką dla dzieci (i też dla tej kategorii wiekowej jest przeznaczona). Jednak z punktu widzenia wartości jakie przekazuje zaliczyłabym ją bardziej jako książkę dla nastoletniej młodzieży.

Okazuje się, że nie jest to taka zwykła bajeczka (jak można - na pierwszy rzut oka - stwierdzić choćby bo niektórych zabawnych rysunkach na okładce i wewnątrz. Swoją drogą rysunki mają swój urok, i zasługują na plus (nie przeszkadza mi też fakt, iż niektóre są narysowane trochę niestaranną kreską).

Jakie są więc te wartości, które niesie ze sobą książka koreańskiej pisarki Kim Hwan-young'a? Otóż poruszono tutaj wiele tematów, między innymi odrzucenie i braku akceptacji przez środowisko, poczucie wyalienowania i niedopasowania do grupy, samotność, cierpienie, głód ale też zemsta.
Mamy tu tematy egzystencjalne: przemijanie, śmierć. Autorka poprzez swoją książkę mówi nam też: czym jest nadzieja, miłość oraz odwaga i poświęcenie dla drugiej osoby.

Książka ta zawiera sporo symboli, które skłaniają czytelnika do refleksji. Czyta się ją szybko, co dodatkowo ułatwia duża czcionka. Natomiast wspomniane wcześniej barwne rysunki cieszą oko.
Oceniam jako dobrą i ze swojej strony polecam. Nie tylko dzieciom, bo dorośli też znajdą w niej coś dla siebie.

 

Data przeczytania: 1-01-2015 (od: 26-12-2014)

Ocena 

LC            Goodreads            nakanapie.pl            booklikes.com

6/10          3/5                         6/10                         3/5

Czytelnicze podsumowanie roku 2014

 Moje książkowe "the best":

 

Najbardziej intrygująca książkowa postać:

Ema z książki "Schronienie" (Harlan Coben)

Najlepsza okładka:

"Ogród wieczornych mgieł" (Tan Twan Eng), Wydawnictwo: Znak Literanova, 2013r. 

 

Najlepszy cytat:  

"Bo ja gdy czytam, to właściwie nie czytam, biorę piękne zdanie do buzi i ssę je jak cukierek, jakbym sączył kieliszeczek likieru, tak długo, aż w końcu ta myśl rozpływa się we mnie jak alkohol, tak długo we mnie wsiąka, aż w końcu nie tylko jest w moim mózgu i sercu, lecz pulsuje w mych żyłach aż po krańce naczyniek włoskowatych."

(Bohumil Hrabal - "Zbyt głośna samotność")

 

 

Najbardziej wstrząsająca książka:

 

"Kato-tata. Nie-pamiętnik" (Halszka Opfer)

 

Największe zaskoczenie:

"Zbyt głośna samotność" (Bohumil Hrabal) 

 

Najlepszy autor: 

Pierre Lemaitre ("Alex") 

Najlepsza książka: 

"Alex" (Pierre Lemaitre)

 

Największe gnioty:

Najbardziej irytująca książkowa postać:

Lolita z książki "Lolita" (Vladimir Nabokov)

Najgorsza okładka:

"Pismo nieświęte, czyli Przygody Boga i małego Jezuska" (Cavanna), Wydawnictwo: Oficyna Wydawnicza Reporter, 1993r.

Największe rozczarowanie:

"Sto dni po ślubie" (Emily Giffin)

Najgorszy autor:

Emily Giffin ("Sto dni po ślubie")

Najgorsza książka:

"Zniszcz ten dziennik. Kreatywna destrukcja" (Keri Smith) 

 

W liczbach:

Wszystkich przeczytanych książek 42, w tym:

Albumy - 2

Biografie/Autobiografie/Dzienniki/Pamiętniki - 12
Film + książka - 1

Klasyka - 1

Literatura dziecięca - 3  

Literatura obyczajowa/Romans - 2
Literatura piękna - 3

Literatura współczesna - 8

Poezja - 1
Poradniki - 3
Thrillery/Kryminały/Sensacja - 6

Nagrodzone książki:

Nominowani (5)

• Man Booker Price (2012) "Ogród wieczornych mgieł" (Tan Twan Eng)
• Modern Library 100 Best Novels of the Century (2000) "Rok 1984" (George Orwell), "Lolita" (Vladimir Nabokov)
• Nagroda Literacka Nike (2003) "Jakbyś kamień jadła" (Wojciech Tochman)
• Ogólnopolska Nagroda Literacka dla Autorki "Gryfia" (2014) "Papusza" (Andżelika Kuźniak)

 

Nagrodzeni (2) 

• The Novel 100 "Rok 1984" (George Orwell), "Lolita" (Vladimir Nabokov)
  

 

Marilyn Manson: Inner Sanctum (film + książka)

Krótka książka będąca dodatkiem do płyty z filmem dokumentalnym poświęconym osobie Marilyna Mansona.

Niezły dodatek do filmu. Mimo, że niekiedy zdarzają się powtórzenia z tego co było na filmie, to zawarto też kilka cytatów, których w dokumencie nie wyróżniono. Plusem tekstu jest z pewnością fakt, iż w odróżnieniu od filmu jest mniej stronniczy. Tu w końcu zwrócono uwagę na to, że Marilyn Manson to nie tylko kontrowersyjna persona, ale też inteligentny artysta, którego twórczość można nazwać sztuką.
Szkoda tylko, że w przypadku filmu praktycznie wcale tego nie dostrzeżono. Co gorsze sam narrator sprawia czasami wrażenie osoby stronniczej, nastawionej negatywnie do artysty (szczególnie przez pierwszą połowę trwania dokumentu). Osobiście uważam, że w przypadku filmów dokumentalnych (traktujących o jakiejś osobie) raczej nie powinno się to zdarzać. Niezależnie od tego czy omawiana osoba/zdarzenie/sytuacja należą do kontrowersyjnych czy też nie.

Zagorzali fani, jak i wszyscy ci którzy szanują Mansona za jego dokonania w muzyce, mogą poczuć się zniesmaczeni brakiem obiektywizmu. Za to plusem w filmie są wypowiedzi samego Marilyna Mansona. Szkoda tylko, że mamy ich więcej dopiero w drugiej połowie.

Książkę oceniam jako dobrą - przez wzgląd na dobry papier, dobrej jakości barwne fotografie i sporo tekstu (jak na 20 stron).
Sam film uważam za przeciętny z racji wspomnianych wyżej minusów.

Data przeczytania: 29-12-2014 (od: 29-12-2014)

LC            nakanapie.pl            booklikes.com

6/10          6/10                          3/5