Sabatina

Sabatina - to imię głównej bohaterki tej książki. Pakistańskiej dziewczyny wychowanej głównie w Austrii, której po ukończeniu szesnastego roku życia zawalił się cały świat. Bowiem wtedy dowiedziała się dobitnie gdzie jest miejsce jej jako muzułmanki.

Jest to historia młodej, pięknej dziewczyny, która za wyzwolenie się z macek islamu (i przejście do innej religii) zapłaciła wysoką cenę. Choć póki co, nie najwyższą. Niestety musi się ukrywać do dziś.

Co pogrążyło spokojny świat Sabatiny? Jak wyglądało jej życie w Austrii i Pakistanie? Jak jej rodzina reagowała na bunty młodej dziewczyny, która sprzeciwiała się islamskim regułom? Czy jest dziś bezpieczna? Poznajcie odpowiedzi na te i inne pytania w tej autobiograficznej książce.

Książkę czyta się szybko. Szczególnie od trzeciego rozdziału. Rozdziały są długie ale wciągające (według mnie poza pierwszymi dwoma). Dodatkowym plusem są ładne kolorowe zdjęcia. Natomiast minusem są literówki (co jest błędem wydawnictwa) oraz to, że autorka czasami powtarza coś, o czym mówiła już wcześniej (co czasem irytuje).
Mimo wszystko książka jest ładnie wydana. Czasem jednak miałam wrażenie, że jest opowiedziana bardzo skrótowo, i przypominała gdzieniegdzie reportaż w czasopiśmie.

 

Data przeczytania: 18-05-2013 (od: 15-05-2013)

Ocena 

LC            Goodreads            nakanapie.pl            booklikes.com

5/10          2,5/5                      5/10                          2,5/5

Tomb Raider # 2/2001: Maska Meduzy cz.2

CYKL: "TOMB RAIDER" (TOM 2)

 

Druga odsłona przygód Panny Croft. Wiele się wydarzyło po tym jak wraz z Comptonem Lara przybyła do Nepalu. Nasza bohaterka spotyka dawnego znajomego i razem wyruszają na poszukiwania zaginionej maski. Co jeszcze się wydarzy? Czy Lara może zaufać Chase'owi - temu samemu, którego uważa za oszusta? Jaką szokującą tajemnicę odkryje? I w końcu czy odnajdzie Maskę Meduzy?
Odpowiedzi na te pytania w drugiej części komiksu.

Tak, jak w przypadku pierwszej części, tak i tutaj polecam komiksowe przygody Lary. Podobnie jak w pierwszej części cyklu mamy ładne rysunki i wartką akcję, choć część pierwsza była ciut lepsza pod względem tego drugiego elementu. Tutaj czasem było za dużo docinek w dialogach między Larą a jej dawnym znajomym, co czasami mnie denerwowało.

 

Data przeczytania: 18-05-2013 (od: 18-05-2013)

Ocena 

LC            nakanapie.pl            booklikes.com

5/10           5/10                          2,5/5

Kochanie, zabiłam nasze koty

Tytuł tego opowiadania zaintrygował mnie i głównie to było powodem sięgnięcia po tą książkę. Zastanowiło mnie o czym może być coś, co ma tak absurdalnie brzmiący tytuł. O kotach? Nie...

Mamy dwie "psiapsiółki" - zawsze razem się trzymające - Farah i Joanne. Mamy mężczyzn, nimi zainteresowanych. Dziewczyny zajmują się zwyczajnymi babskimi "pierdółkami". Chodzą na jogę i czytają magazyny o jodze bo to takie "modne, trendy i na topie". Jednak w ich poukładanym świecie dochodzi do przerwania tej słodkiej idylli. Co takiego ma miejsce? Jak będzie wyglądało życie Fah i Jo? Kim jest Gosza?

Początkowe fragmenty nie skłaniają do dalszej lektury, jednak im dalej się zagłębiamy, tym bardziej wciągamy się w opowieść. I tak jest do połowy książki, kiedy to przekraczając tę granicę natrafiamy na dialog między Farah a niejaką Go na wernisażu. Dialog praktycznie o niczym...
Właściwie to, co w tej książce było najciekawsze to fragmenty opisów (ale te z pierwszej części książki i może z ostatnich pięciu rozdziałów), gdzie czasem ocierały się o nutkę humoru. Jednak od dialogu z pamiętnego wernisażu - wszystkie inne fragmenty z dialogami zaczęły mocno nużyć i rozmywać całą resztę. Odniosłam takie wrażenie, jakby się książka oddzieliła od tego, co było na początku.

Książka ta jest naszpikowana przeróżnymi przenośniami i "zabawą słowem", że tak to ujmę. Co bardzo kojarzy mi się z groteską. I gdybym miała zaliczyć ją do jakiegoś gatunku z pewnością wybrałabym właśnie groteskę. Początkowo ten styl, w jakim jest utrzymana, ta inność odróżniająca tę pozycję od innych tytułów jest intrygująca. Od połowy książki ta odmienność zaczynała mnie jednak męczyć.
Fajnie przedstawiono w niej w początkowych rozdziałach (a także pod koniec), zgniliznę współczesnego świata, temat samotności, pęd życia, pęd do tego co piękne, a także modne (jak np. joga, Facebook) etc. Jednak z czasem zaczęło to nużyć i im bardziej się w nią zagłębiałam, tym bardziej pragnęłam by w końcu doczytać ją do ostatnich zdań, zamknąć i więcej do niej nie zaglądać. Przykre. Bo spodziewałam się czegoś dużo lepszego.
Plusem jest, że jedynie dwa rozdziały z wszystkich trzydziestu są dość długie. Reszta to króciutkie rozdziały, które szybko się czyta.

Mimo, iż miałam ochotę przyznać jedynie dwie gwiazdki, to jednak decyduję się na ocenę "słaba", Dodatkową trzecią gwiazdkę przyznaję za interesujący początek i parę niezłych cytatów.
Czy polecam tą książkę? Nie odradzam, ale i nie polecam. Jest to książka specyficzna i na pewno nie dla każdego.

 

Data przeczytania: 15-05-2013 (od: 10-05-2013)

Ocena 

LC            Goodreads            nakanapie.pl            booklikes.com

3/10          1/5                         3/10                         1,5/5

Tomb Raider # 1/2001: Maska Meduzy cz.1

CYKL: "TOMB RAIDER" (TOM 1)

 

Znana z serii komputerowych gier Lara Croft powraca. Tym razem w komiksie. I także tym razem udaje się w niebezpieczną podróż w poszukiwaniu bardzo starych bardzo pożądanych i bardzo drogich przedmiotów.

W pierwszej części komiksu Panna Croft spotyka się Parisem D'Arseinem. Niezbyt sympatycznym człowiekiem. Ma on dla niej zlecenie - odszukanie tajemniczej Maski Meduzy. Nasza bohaterka podejmuje się tego zadania i wyrusza w podróż razem ze swoim wiernym przyjacielem Comptonem - dawnym lokajem jej rodziny.
Nasi bohaterowie przeżywają serię przygód po czym trafiają do Nepalu...
Jakie to przygody? Co spotka Larę i Comptona w Nepalu? Odpowiedzi na te i inne pytania w pierwszej części tego komiksu.

Polecam ten komiks, nie tylko fanom Tomb Raidera. Dużym plusem jest wartka akcja, czasami zabawne sytuacje oraz piękne rysunki.

 

Data przeczytania: 13-05-2013 (od: 13-05-2013)

Ocena 

LC            nakanapie.pl            booklikes.com

6/10           6/10                          3/5

Dziewiętnaście minut

Ta opinia będzie nieco się różnić od innych jakie napisałam. Głównie za sprawą wychowania i akceptacji. Bo właśnie "wychowanie" i "akceptacja" - to słowa-klucze, które w tej książce są główną przyczyną zachowań, postaw i działań bohaterów.

Dlaczego tak sądzę?
W książce spotykamy charaktery wielu osób, opisy wielu sytuacji, które miały wpływ na ich późniejsze zachowania:

- Pani Sędzia Alex Cormier i jej córka Josie.
- Lacy Matka Petera Houghtona. Peter - sprawca zbrodni, wrażliwy, cichy i spokojny dzieciak.
- Ojciec Petera, którego hobby to myślistwo, zaraził swoją pasją syna.
- A także każdy z uczniów, czy też nauczycieli którzy mniej lub bardziej ucierpieli w opisywanej tu masakrze.

Co by było gdyby: Peter nigdy nie poznał zasad skutecznego obchodzenia się z bronią? Gdyby matka wpajała mu inne zasady, niż być grzecznym, ułożonym i nie wyrządzał innym krzywd?
A co by było gdyby nauczyciele interweniowali gdy dzieci dokuczały Peterowi?
Właśnie... mobbing, czyli w skrócie dręczenie fizyczne i/lub psychiczne. Inaczej: nękanie, zastraszanie, szykanowanie; bardziej potocznie i bardziej przyziemnie: szydzenie, kopanie, przezywanie, opluwanie, wyśmiewanie... Takich i bardziej podobnych nazw jest więcej i można by jeszcze je wymieniać w nieskończoność. Ale nie w tym rzecz. Mobbing i wychowanie idą ze sobą w parze.
Bo gdyby Peter Houghton nie miał dostępu do broni i nie poznał obchodzenia się z nią może nie doszłoby do masakry... Z kolei, gdyby "dręczyciele" Petera Houghton'a byli WYCHOWANI w taki, sposób, żeby WIEDZIELI, że osoby spokojne, wrażliwe, ciche NIE SĄ od tego, żeby ich dręczyć i poniżać prawdopodobnie nie doszłoby do masakry... I wreszcie, gdyby nauczyciele wiedzieli, że mobbing w szkole może prowadzić do wielu przykrych sytuacji, że tak to ujmę, [poczynając od: traumy z dzieciństwa (bynajmniej nie u sprawców), poprzez późniejsze trudności z nawiązywaniem kontaktu (przez brak zaufania do innych osób), a co za tym idzie - ciąg wielu problemów także w późniejszym życiu zawodowym, a w skrajnych przypadkach do samobójstw bądź do aktów zemsty (takiej jak tutaj na przykład)], to świat wyglądałby inaczej...
Dlaczego akceptacja? Nie trzeba chyba wyjaśniać jak wielkie znaczenie ma to słowo w przypadku dręczonych uczniów...

Nazbyt emocjonalnie to napisałam, jednak mimo, że w żadnym wypadku nie zgadzam się z czynem jakiego dopuścił się ten dzieciak, to jestem w stanie zrozumieć pobudki, jakie nim powodowały.
Bo spróbujcie sobie wyobrazić sytuację tego chłopca i odpowiedzieć na pytanie: czy lubilibyście chodzić do szkoły, w której czeka was strach? Gdzie z pewnością będziecie musieli znowu przyjmować postawę obronną bo zawsze natkniecie się na któregoś ze swoich prześladowców? I tak dzień w dzień, przez kilkanaście lat. Non-stop... Czy pewnego dnia nie będziecie mieli poczucia, że czas w końcu coś z tym zrobić?

Obok trudnego tematu mobbingu książka ta podejmuje też inne ciekawe zagadnienia, między innymi:

• co czuje rodzic, którego dziecko padło ofiarą ataków ze strony rówieśników? - co czuje rodzic, którego dziecko stało się sprawcą szkolnej masakry?
• co czuje sędzia, której dziecko mogło ucierpieć/bądź ucierpiało w podobnej tragedii?
• co czuje osoba, którego przyjaciel okazał się bezwzględnym mordercą?
• co czuje nastolatek bądź nastolatka, który/a nie chce być wyśmiewany/a, szykanowany/a etc. i dlatego działa niezgodnie ze swoimi poglądami tylko po to by przypodobać się tzw. "klasowej elicie"?
• i wreszcie najważniejsze: co czuje dzieciak, który musi pójść do szkoły wiedząc, że spotka się tam ze swoją codzienną gehenną w postaci jego... rówieśników-dręczycieli?

Peter Houghton postąpił bardzo źle, ponieważ nie widział innego sposobu rozwiązania swojej sytuacji, nikt też nie starał się pomóc mu w rozwiązaniu swoich problemów, ani nie wskazał nastolatkowi właściwej drogi postępowania. Zarówno rodzice, jak i nauczyciele. Pozostał ze swoim problemem sam, a złość, gniew na cały niewdzięczny świat, duża chęć obrotu spraw oraz ogromne, przeogromne poczucie osamotnienia w swojej sytuacji pociągnęło go do "tych dziewiętnastu minut". Minut, które zadecydowały o dalszym losie wielu ludzi. Zapewne gdyby nie nauczył się korzystać z broni palnej, i gdyby nie miał do niej dostępu znalazłby inny sposób "wyjścia z sytuacji". A czego Peter Houghton pragnął najbardziej? Dowiedzcie się tego oraz innych sytuacji z lektury tej książki.

Kto powinien przeczytać tę książkę?
Przede wszystkim uczniowie szkół, gdzie podobne zachowania mają miejsce: czyli "uczniowie-dręczyciele" - ku przestrodze.
Następnie uczniowie dręczeni - ku przestrodze również: by w swoim osamotnieniu odszukali możliwości pomocy dla własnej osoby. I uwierzyli, że nie są tak naprawdę sami. Tym bardziej, iż sama autorka przyznaje, że napisała tę książkę właśnie z myślą o nich.
Na koniec: rodzice i nauczyciele - w szczególności ci drudzy, którzy często problemu nie widzą, a jak już zauważą to bywa, że o wiele za późno. Jeśli nie mają czasu, ochoty bądź nie wiedzą, że mogą sięgnąć po poradniki (jakże liczne) na temat mobbingu, to niech chociaż sięgną po ten tytuł.

 

Data przeczytania: 8-05-2013 (od: 1-04-2013)

Ocena 

LC            Goodreads            nakanapie.pl            booklikes.com

7/10          4/5                         7/10                         3,5/5