Jaka jest ta codzienność Miyu? Z pozoru zwyczajna, wypełniona żmudną pracą pod presją czasu, lecz pod tą powłoką zwyczajności kryje się coś więcej - bezsilność, samotność i niestety... depresja. Więzi Miyu z matką są sporadyczne. Jej życie wypełnia głownie praca, spanie, zajmowanie się kotem. Dziewczyna przebywając na zewnątrz jest uśmiechnięta, lecz gdy wraca do "czterech ścian" swojego domu, ten uśmiech znika z jej twarzy, a w jego miejsce pojawia się smutek i przygnębienie. Miyu jest przepracowana, ma problemy ze snem, koncentracją, a przede wszystkim z ogarnięciem własnego życia. Jedynym towarzyszem - i jednocześnie przyjacielem - w tym jej smutnym świecie jest tylko ten kot-przybłęda. To on tęskni za nią, za każdym razem, kiedy Miyu wychodzi z domu. To on obserwuje każdy jej krok. To on przeżywa każdy jej gorszy dzień, choć jego koci rozum nie wie dlaczego jego Pani jest taka smutna...
Rycina: Kadry z komiksu "Ona i jej kot"*
Opowieść Miyu wprawia czytelnika w nostalgiczny i przygnębiający nastrój. Może też powodować lekki niepokój. Mimo tego przygnębienia, jest to ładna, ciepła historia, która daje nadzieję. Pokazuje, że żadne problemy nie są warte uciekania w depresję, kiedy są istoty, które na nas liczą. Pokazuje, że przeciwności losu można pokonać, kiedy mamy obok siebie kogoś, dla kogo warto żyć - choćby miał to być tylko kot, z którym dzielimy swoje smutki, za którego jesteśmy odpowiedzialni na co dzień. Ponadto, pokazuje, że mimo wszystko, warto cieszyć się każdym dniem.
Warto też zwrócić uwagę na bardzo ładną kreskę. Rysunki Tsubasy Yamagutschiego są tak urocze, że rekompensują to przygnębienie wywołane ciężkim tematem opowieści. Można nie lubić komiksów - tym bardziej mangi, która bywa specyficzna. Uważam jednak, że historia Makoto Shikaiego może zainteresować najbardziej wybrednych czytelników - tak tematem, jak i końcowym przesłaniem, a jeśli nie tym, to przynajmniej tą kicią pełną uroku w jego rysunkowych oczach.
Jedyne, do czego mogłabym się przyczepić, to fakt, że historia jest trochę za krótka. Czuję lekki niedosyt, bo chciałoby się więcej. Możliwe, że to kwestia gatunku. Wszak komiksy rządzą się sowimi prawami. Inaczej też wygląda odbiór czytelnika, przez co może powstawać sporo niedopowiedzeń. Dlatego zamierzam jeszcze skonfrontować graficzną historię z jej odpowiednikiem w prozie.
*Zdjęcia autorskie z książki "Ona i jej kot", Wydawnictwo: Waneko, 2018r.
Data przeczytania: 10-03-2026 (od: 10-03-2026)
LC Goodreads nakanapie.pl booklikes.com
Nie mam obecnie ochoty na taki nostalgiczny nastrój ale nie mówię tej książce nie.
OdpowiedzUsuńKomiks wart uwagi, kreska rzeczywiście świetna. Moje pierwsze skojarzenie z tą historią to "Sukienka z mgieł" J.M. Chmielewskiej - opowiada wielowątkową, ciekawą historię kobiety, której historia zaczyna się właśnie od znalezienia kota-przybłędy :)
OdpowiedzUsuńZnam odwrotną opowieść jak to kot znajduje kobietę. Coś w ten deseń, podobna historia. Ale nie znam.
OdpowiedzUsuńCiekawy jest też pomysł, żeby narratorem był kot – dzięki temu codzienne sytuacje można zobaczyć z zupełnie innej perspektywy. Takie opowieści często pokazują, jak wielką rolę w życiu człowieka potrafi odegrać zwierzę, nawet jeśli samo nie rozumie wszystkich ludzkich problemów. Szkoda tylko, że całość jest tak krótka, bo przy takiej atmosferze łatwo się wciągnąć i chciałoby się zostać z bohaterami trochę dłużej.
OdpowiedzUsuń